Octavio Paz

Başka çağlarda olduğu gibi, onlar, akla, gelişmeye ya da özgürlüğe değil, ideolojik şiddetin ve hoşgörüsüz iktidarın gücüne tapındılar. Öyle bir güç ki, boynuzlarında, kurbanlarının deşilmiş böğrünü bir zafer ta-cı gibi taşıyan kanlı bir boğayı andırıyor. İdeolojik hiziplerin ve şiddetin retoriğinin büyüsü veya yıldırmasıyla, birçok yazar yeni vaizlerin ve fetvacıların hizmetkârlığına soyundu. Böylesi bir vazgeçişin rahatsızlığı içindeki bazıları, bağımsız meslektaşlarının kellesini istemek üzere siyasal tribünleri doldurdu. Hatta, kendinden nefretin ciniyle çarpılmış kimilerinin, bizzat kendilerinin cezalandırılmasını istedikleri görüldü.

Şiiliğin paradoksal bir din olduğunu vurguluyor: "Savaşçı olduğunda ve zahmetli bir savaş verdiğinde serpilip büyür ve muzaffer olur. Başardığı ve iktidara geldiği anda ma-nevi gücünü ve aykın sesini kaybeder. Paradoksal olarak sadece, ikti-darda olmadığı zaman iktidardadır. İktidara geldiği zaman,

Postmodernlik kavramının bir dönemin ya da tarihsel bir zaman sürecini tanımlamadığını, belirlemediğini, sonra da, kendi dışında hiç bir ağırlık taşımadığını, yani bir uyarı dışında hiç bir değeri olmayan, hiç bir ağırlık taşımayan bir söz olduğunu söylemekten hiç bir rahatsızlık duymuyorum